terug naar overzicht

Secundaire victimisatie is eigenlijk het ontkennen of niet serieus nemen van het slachtofferschap, waardoor een slachtoffer opnieuw slachtoffer wordt.

Secundaire victimisatie. Wat is dat?

06 October - GESCHREVEN DOOR PROFEMME

Hebben jullie wel eens gehoord van secundaire victimisatie? Secundaire victimisatie is eigenlijk het ontkennen of niet serieus nemen van het slachtofferschap, waardoor een slachtoffer opnieuw slachtoffer wordt. Helaas komt dit fenomeen veel vaker voor dan we zouden willen. Voorbeelden?

Iemand is slachtoffer van fysiek geweld of seksueel misbruik. Geweld op straat of huiselijk geweld. Het slachtoffer maakt een melding bij politie of een andere instantie, maar wordt hier niet serieus genomen. De klacht wordt niet in behandeling genomen of erger nog, het slachtoffer krijgt te horen dat het geweld zijn of haar eigen schuld was. Vaak gebeurt dit bij minderheden of mensen waarover vooroordelen bestaan. Denk bijvoorbeeld aan mensen met een donkere huidskleur, iemand die werkt in de prostitutie of iemand die zich vanwege taalbarriere niet goed kan uitspreken. Maar ook vrouwen in het algemeen krijgen vaak het verwijt dat zij wangedrag zelf hebben uitgelokt.

Iemand maakt op werk melding van wangedrag van een persoon in een belangrijke postitie. Denk bijvoorbeeld aan cases die aan het licht kwamen tijdens de #METOO affaire, maar dit kunnen ook klachten zijn over intimidatie, bedreigingen of kleineringen. Omdat de dader een belangrijke postitie bekleed wordt hij in plaats van het slachtoffer in bescherming genomen door het systeem. Om het probleem op te lossen wordt het slachtoffer overgeplaatst of, erger nog, ontslagen.

In al deze gevallen is er een ongezonde machtsverhouding tussen het slachtoffer en de betrokkenen. Mensen en instanties met meer macht maken besissingen over het lot van het slachtoffer en voor het slachtoffer voelt het als vechten tegen de bierkaai. Het zorgt voor veel woede en het maakt dat zij hun traumatische ervaring herbeleven. Daarbij worden hun nieuwe klachten vaak niet serieus genomen, worden de slachtoffers gezien als aansteller. Dit terwijl in de weg naar herstel juist erkenning en begrip zo ontzettend belangrijk zijn.